Paradontoza STOP

W Orident specjalizujemy się w kompleksowym leczeniu chorób przyzębia, powszechnie nazywanych paradontozą. Od wielu lat prowadzimy również program profilaktyczno-diagnostyczny w kierunku paradontozy i choroby odogniskowej. W tym czasie udało nam się przebadać kilkuset pacjentów, u części z nich zdiagnozowaliśmy paradontozę w różnych fazach rozwoju.

Paradontoza jest drugą, po próchnicy, przyczyną utraty zębów. Choć powszechnie paradontoza i jej skutki, czyli utrata zębów, kojarzona jest z osobami w starszym wieku, tak naprawdę choroba zaczyna rozwijać się – początkowo nie dając wyraźnych objawów nawet przez 10 lat – już u trzydziestolatków. Naszym celem jest złamanie stereotypu myślenia o paradontozie jak o chorobie podeszłego wieku.

Im wcześniej choroba zostanie zdiagnozowana, tym większe szanse na powodzenie w leczeniu. To ważne, bo paradontozę można zatrzymać, a nawet odwrócić, wyłącznie w początkowym stadium. W fazie zaawansowanej choroba jest nieuleczalna i może doprowadzić nie tylko do utraty zębów, ale też do zaniku kości.

Objawy:

Czynniki ryzyka:

Stadium pierwsze – odwracalne zapalenie dziąseł spowodowane płytką nazębną:

Na tym etapie mogą pojawić się takie objawy, jak: krwawienie z dziąseł podczas szczotkowania, naddziąsłowy kamień nazębny, obecność serowatego nalotu na szyjkach zębowych, miejscowe stany zapalne spowodowane kumulacją płytki nazębnej, obrzęk i zaczerwienienie dziąseł, czasem ból.

Te objawy zwykle nie budzą niepokoju. Jednak, kiedy tylko się pojawią, koniecznie trzeba zgłosić się do lekarza. W tym stadium choroba jest odwracalna i łatwiejsza do leczenia!

Stadium drugie – lekkie zapalenie tkanek przyzębia:

Na tym etapie choroby występują m.in.: kamień poddziąsłowy, nadwrażliwość zębów, samoistne krwawienie dziąseł i obrzęk dziąseł, odsłonięte szyjki zębów, obniżony poziom kości.

Dziąsło luźno odstaje od powierzchni zębów, tworząc miejsce zalegania bakterii i resztek jedzenia. Pacjent nie jest w stanie samodzielnie poradzić sobie z oczyszczeniem tych miejsc.

Kolejne fazy – ciężkie zapalenie tkanek przyzębia:

Objawy charakterystyczne dla tej fazy choroby: zwiększona ruchomość zębów, kliniczne wydłużenie koron zębów, ból zębów związany z nagryzaniem, wtórne wady zgryzu spowodowane przesuwaniem się zębów, ropnie na dziąsłach, niesmak w ustach pomimo częstego szczotkowania, ubytki próchnicowe korzeni, znacznie obniżony poziom kości, nieprzyjemny zapach z ust, kamień poddziąsłowy, brak zęba spowodowany zbyt późną terapią.

Kieszenie dziąsłowe pogłębiają się, pojawia się stan zapalny, który powoduje niszczenie tkanek wokół zęba, a w końcowym stadium zanik kości i „ruszanie się" zębów.

Metoda ruchów okrężnych Fonesa:

Oczyszczanie zębów zaczynamy od wyszczotkowania powierzchni policzkowych zębów bocznych – przy lekko rozwartych ustach wykonując małe ruchy okrężne, nie zaciskając zębów przy szczotkowaniu. Zaczynamy od prawej strony, następnie przechodzimy do strony lewej, pamiętając o tym, że zawsze zaczynamy od zębów trzonowych. Starannie szczotkując, przesuwamy do przodu szczoteczkę ustawioną pod kątem prostym do powierzchni zębów. Gdy dojdziemy do zębów przednich, możemy je niezbyt mocno zacisnąć, ponieważ łatwiej się je wtedy czyści.

Metoda ruchów obrotowych (roll):

Wykonując okrężne ruchy szczoteczką, oczyszczamy zewnętrzne powierzchnie zębów, okolice przyszyjkowe oraz masujemy dziąsła. Przy otwartych ustach główkę szczoteczki ustawia się pod kątem 45 stopni do powierzchni zębów, włosiem skierowanym do dziąseł. Następnie obracamy szczoteczkę i ruchami wymiatającymi w kierunku powierzchni żującej oczyszczamy zęby. Ruchy drgające i wymiatające należy powtórzyć kilkakrotnie.

Metoda Bassa:

Szczoteczkę ustawia się na granicy dziąsła i zębów pod kątem 45 stopni, po czym lekko dociska się jej włókna do powierzchni zębów i dziąsła. Szczoteczką należy poruszać małymi, wibrującymi ruchami w kierunku do i od powierzchni zębów i dziąsła, dzięki czemu łagodnie, ale dokładnie usuwa się resztki jedzenia oraz płytkę nazębną.