Zęby odbudowane na implantach:

• przywracają funkcje i komfort własnych zębów.
• eliminują dolegliwości związane z tradycyjnym leczeniem.
• nie wymagają spiłowania sąsiednich, zdrowych zębów.
• mocno i pewnie utrzymują protezę zębową, co pozwala uniknąć pokrywania podniebienia masą akrylową i tym samym zwiększa komfort mówienia i odczuwania smaku.
• są doskonale dopasowane do łuku zębowego.
• chronią przed zanikiem kości*, dzięki czemu możliwe jest zachowanie naturalnego kształtu dziąseł i estetycznego wyglądu twarzy.

*Zanik kości:

Implanty, podobnie jak korzenie naturalnych zębów, przenoszą równomiernie siłę żucia na szczękę czy żuchwę, dzięki czemu zachowany jest naturalny kształt kości. W przypadku braku jakiegokolwiek obciążenia, kość wykazuje skłonności do stopniowego zaniku.

Porównanie leczenia implantologicznego do konwencjonalnych metod protetycznych uzupełniających braki zębowe

1. uzupełnienie stałe wady i zalety

2. uzupełnienie ruchome wady i zalety

Uzupełnienia stałe

Uzupełnienia stałe są rozwiązaniem stosowanym przy odtwarzaniu pojedynczych zębów i większych braków międzyzębowych. Do tego typu uzupełnień należą min. korony i mosty protetyczne, które są na stałe zamocowane w jamie ustnej przy wykorzystaniu zębów własnych. Po założeniu takiej odbudowy przez lekarza pacjent nie ma możliwości ich samodzielnego wyjęcia.

Wady i zalety uzupełnienia w postaci tradycyjnego mostu protetycznego:

Zalety

• Nie wymaga przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego.

Wady

• Konieczność spiłowanie dwóch sąsiednich zdrowych zębów.
• Za duże obciążenia przenoszone przez zęby stanowiące podporę dla mostu, prowadzą z upływem czasu do ich rozchwiania lub przedwczesnej utraty.
• Brak ochrony przed zanikiem kości. Pod przęsłem mostu dochodzi do zaniku wyrostka kostnego, na skutek braku bezpośredniej stymulacji siłami żucia.
• Kłopotliwa higiena jamy ustnej - trudny dostęp do przestrzeni pod mostami.
• Niezadowalające rezultaty funkcjonalne.

Uzupełnienia ruchome

Konwencjonalne uzupełnienia ruchome możemy podzielić na dwie grupy: protezy częściowe* i protezy całkowite**.

Wady i korzyści wynikające z konwencjonalnych metod leczenia ubytków zębowych przy pomocy protez ruchomych

Zalety

• Niższe koszty leczenia w porównaniu z leczeniem implantologicznym.
• Nie wymaga przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego.

Wady

• Dyskomfort wynikający z ruchomości protezy.
• Brak kontroli wielkości sił wyzwalanych podczas żucia.Ograniczona percepcja smaku.
• Dolegliwości bólowe wynikające z niewłaściwego dopasowania protezy.
• Zaburzenia mowy i gryzienia wynikające z ruchomości protezy.
• Brak ochrony przed zanikiem kości i cofaniem dziąseł, które prowadzą do zmian rys twarzy i jej nienaturalnego wyglądu.
• Niezadowalające rezultaty estetyczne.
• Znacznie obniżają jakość codziennego życia pacjenta i jego samoocenę.

*Protezy częściowe (konwencjonalne):

Większe ubytki międzyzębowe mogą być uzupełnione protezami częściowymi. Mocowanie protezy do sąsiednich zębów wykonywane jest za pomocą zatrzasków lub śrub retencyjnych. Opcja ta, choć należy do ekonomicznych, nie zapewnia jednak zadawalających efektów estetycznych i funkcjonalnych. Z czasem dochodzi do znacznego pogorszenia się stanu dziąseł i stopniowego zaniku kości. W wyniku stałego obciążenia zębów stanowiących podporę dla protezy może dojść do ich rozchwiania, a nawet utraty.

**Protezy całkowite (konwencjonalne):

Tradycyjną rekonstrukcję w przypadku bezzębia stanowi proteza całkowita w postaci zębów osadzonych w masie akrylowej imitującej dziąsło. Niestety masa akrylową pokrywa dziąsła i podniebienie, co w znacznym stopniu obniża percepcję smaku. Ruchomość protez, brak prawidłowych kontaktów artykulacyjnych i obniżona percepcja prowadzą do uszkodzeń błony śluzowej jamy ustnej i dolegliwości bólowych oraz do zaniku kości i cofania dziąseł.

Lekarz podczas wizyty konsultacyjnej, ocenia nie tylko zęby i kości pacjenta, ale również jego ogólny stan zdrowia. Uzyskane informacje pozwalają podjąć decyzję o kwalifikacji do zabiegu. Niewłaściwa diagnoza może spowodować utratę implantu.

Bezwzględnie nie przeprowadza się zabiegu wszczepienia implantów u pacjentów cierpiących na ciężkie choroby ogólnoustrojowe, takie jak: cukrzyca czy nowotwór. Zabieg wyklucza również m. in. uzależnienie od leków, alkoholu i nikotyny, choroby psychiczne, zaburzenia układu odpornościowego, skłonność do niekontrolowanych krwotoków czy długotrwałe zaburzenia funkcjonalne.

Opinia lekarza jest kluczowa przy wykryciu tzw. przeciwwskazań względnych. Stomatolog ocenia w takiej sytuacji indywidualnie każdego pacjenta – pod kątem potencjalnego ryzyka i niekorzystnego wpływu danej dysfunkcji na proces wszczepiania implantu. Wśród przeciwwskazań względnych wymienia się m.in. choroby układu krążenia, wcześniejsze naświetlania, parafunkcje bruksizmu czyli zgrzytania zębami, nieleczone wady zgryzu czy niedostateczną ilość tkanki kostnej w miejscu planowanego wszczepienia implantu.