Implantologia

W stomatologii implantacja polega na wszczepieniu w kość szczęki metalowego implantu, który stanowi podstawę dla protezy zastępującej naturalny ząb.

Kształt implantu jest zbliżony do kształtu naturalnego korzenia zębowego. Dzięki umiejętnościom lekarzy i możliwościom nowoczesnych urządzeń medycznych, protezy umieszczane na implantach niczym nie różnią się od naturalnych zębów i idealnie wkomponowują się w jamę ustną.

Leczenie implantologiczne wymaga precyzyjnej oceny stanu zdrowia pacjenta, jego zębów i kości. Odbywa się podczas wizyty konsultacyjnej, na której dentysta przeprowadza wywiad z pacjentem, wykonuje niezbędne badania diagnostyczne oraz ustala harmonogram zabiegów. W trakcie wizyty charakteryzuje się zęby (ustawienie, stopień ruchomości, obecność próchnicy, poziom higieny), dziąsła (krwawienie, stan kieszonek zębowych), relacje pomiędzy górnym i dolnym łukiem zębowym, a także wykonane wcześniej uzupełnienia i ich stan. Do wstępnej oceny niezbędne jest wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, ale by uzyskać pełny obraz sytuacji niezbędne jest badanie cyfrowym tomografem komputerowym.

Implanty wykonuje się z tytanu. Jest on nieszkodliwy dla organizmu, nie koroduje, nie jest toksyczny, ani rakotwórczy. Co więcej — tytan ulega procesowi osteointegracji, czyli zrastania z tkanką kostną, dzięki czemu organizm traktuje implanty jak naturalną tkankę. Dla komfortu pacjenta ważna jest jakość implantu: dokładność dopasowania komponentów, użyte materiały i proces produkcyjny. Lekarze Orident wykorzystują system szwajcarskiej firmy Straumann, którego stosowanie daje najwyższy odsetek powodzenia spośród wszystkich zarejestrowanych systemów implantologicznych, tj. 98,7% (raport fińskiej National Agency for Medicines).

System implantologiczny Straumann — gwarancja szwajcarskiej jakości

Szwajcarska grupa Institut Straumann AG to światowy lider w implantologii stomatologicznej i regeneracji tkanek. Najwyższe standardy jakości utrzymywane przez cały proces produkcyjny, wiedza zdobyta przez ponad pół wieku badań, dokładność dopasowania komponentów mierzona w tysięcznych częściach milimetra, to fundamenty, które czynią terapię implantami Straumann najbezpieczniejszą z możliwych.

System nr 1 w Europie

W kwietniu 2006 roku fińska National Agency for Medicines opublikowała raport porównujący różne systemy implantologiczne (Finlandia jest jedynym krajem,
w którym Ministerstwo Zdrowia rejestruje wszystkie wszczepione i usunięte implanty). Raport przedstawia liczbę utraconych implantów danego producenta
i obejmuje okres 10 lat (1994-2005). Według tych danych implanty Straumann dają najwyższy odsetek (98,7%) powodzenia spośród wszystkich zarejestrowanych systemów implantologicznych.

Innowacyjna powierzchnia

Jako jedyne na świecie implanty Straumann produkowane są w specjalnej komorze pozbawionej dostępu powietrza i przechowywane w roztworze soli fizjologicznej do momentu wszczepienia u pacjenta. W połączeniu z optymalną topografią powierzchni, implantu pozwala to na znaczne zredukowanie czasu wgajania implantu oraz znaczne zwiększenie bezpieczeństwa leczenia.

10 lat gwarancji

Implanty oraz części protetyczne Straumann objęte są 10-letnią gwarancją producenta, obejmującą także zwykłe zużycie elementów protetycznych. Oczywiście przywileje gwarancyjne przysługują pacjentom tylko wtedy, kiedy ściśle stosują się do zaleceń lekarza, w tym do szczególnej dbałości o higienę jamy ustnej. Szczegółowe warunki gwarancji producenta dostępne są w gabinetach oferujących implanty Straumann.

Zwiększenie skuteczności terapii i komfortu pacjenta — cyfrowy tomograf komputerowy

Zastosowanie cyfrowej tomografii komputerowej w procesie diagnostyki w Orident, a także podczas planowania i realizacji samego zabiegu, gwarantuje precyzję, bezpieczeństwo oraz komfort pacjenta w przyszłości. Ta nowoczesna metoda diagnostyczna jest dużo dokładniejsza niż stosowane powszechnie przez stomatologów zdjęcie pantomograficzne (prześwietlenie wszystkich zębów), dzięki czemu ogranicza ryzyko błędu do minimum. Przekrój kości widoczny na ekranie komputera pod każdym kątem, umożliwia postawienie właściwej diagnozy. Dzięki cyfrowej tomografii komputerowej możliwa jest nie tylko ogólna ocena stanu kości, ale również ocena ich gęstości. Pozwala to na optymalne i indywidualne dobranie implantu dla każdego pacjenta — właściwie dobrany implant gwarantuje wieloletnie, satysfakcjonujące funkcjonowanie wszczepu. Dodatkowo nawigacja komputerowa pozwala lekarzowi na wszczepienie implantu w zaplanowane wcześniej miejsce z dokładnością do 0,1 mm. Stosowanie tomografu komputerowego skraca także czas leczenia oraz pozwala uzyskać szczegółowo zaplanowany efekt estetyczny i funkcjonalny.

Wydzielane podczas cyfrowej tomografii komputerowej promieniowanie RTG jest porównywalne z dawką wydzielaną podczas wykonywania tradycyjnego zdjęcia stomatologicznego.

Odbudowa kości — zastosowanie chirurgii rekonstrukcyjnej

Wszczepienie implantu wymaga odpowiedniej ilości tkanki kostnej w miejscu przeznaczonym do tego zabiegu. Zdarza się jednak, że wskutek paradontozy, osteoporozy, w wyniku pojawienia się zmian okołowierzchołkowych lub nieostrożnego usuwania zębów, dochodzi do ubytku kości. Nie oznacza to, że w takich przypadkach implantacja jest niemożliwa. Z pomocą pacjentom przychodzi nowoczesna chirurgia rekonstrukcyjna — współczesne metody regeneracji kości pozwalają na instalację implantu niemal u każdego pacjenta.

Metodą zyskującą obecnie coraz większą popularność i uznanie stomatologów jest sterowana regeneracja kości (GBR). Jej zastosowanie pozwala na miejscową odbudowę ubytku kości poprzez naturalne przeszczepy z innych części ciała, jak również narastanie kości w ściśle określonym miejscu, dzięki specjalnym substancjom pobudzającym wzrost (Bio-oss, Bio-guide).

Należy pamiętać, że po usunięciu zęba dochodzi do naturalnego zaniku kości, a najpopularniejsze uzupełnienia protetyczne (proteza ruchoma, most) nie są w stanie zahamować postępu ich ubywania. Wszczepienie implantu po zabiegu usunięcia zęba jest obecnie jedyną metodą, która pozwoli uniknąć konsekwencji związanych z zanikaniem tkanki kostnej (m.in. zapadnięte dziąsło).

Wskazania i przeciwwskazania — dla kogo przeznaczone są implanty?

Podstawowym wskazaniem do wszczepienia implantu jest stwierdzony brak w uzębieniu. Implantację stosuje się zarówno w przypadku braku pojedynczych zębów, jak i całkowitego bezzębia.

Pojedynczy ubytek

Implanty stomatologiczne przejmują funkcje korzenia naturalnego zęba i przenoszą siły żucia na kość, dzięki czemu hamowany jest proces zaniku kości. Należy jednak pamiętać, że nie jest to jedyna korzyść wynikająca z zastosowania implantów.

Finalna korona jest łudząco podobna do reszty uzębienia, co jest szczególnie ważne w przypadku odbudowy w strefie estetycznej. W efekcie implant, korona oraz dziąsło będą tworzyły harmonijną całość.

Implant zastępuje korzeń zęba i służy jako podpora, do której przymocowuje się koronę zęba. Rozwiązanie to pozwala uniknąć szlifowania sąsiednich zdrowych zębów, dzięki czemu zęby te mogą nadal pełnić swoją funkcję.

Kilka brakujących zębów

W przypadku licznych braków w uzębieniu przeprowadzenie leczenia implantologicznego jest wręcz konieczne. Przemawiają za tym nie tylko względy estetyczne, ale również medyczne. Z powodu braku jakiegokolwiek obciążenia, kość wykazuje skłonności do stopniowego zaniku podłoża kostnego. Ilość wszczepianych w takiej sytuacji implantów zależy od indywidualnych warunków kostnych pacjenta.

• Uzupełnienie kilku braków zębowych w przednim odcinku za pomocą mostu na implantach.
• Uzupełnienie kilku braków zębowych w tylnym odcinku za pomocą mostu na implantach.

Zaletą mostów umieszczonych na implantach jest to, że możliwe jest odtworzenie uzębienia niezależnie od stanu sąsiednich zębów. Dzięki implantom most funkcjonuje samodzielnie i nie wymaga podparcia o sąsiednie zęby (brak konieczności szlifowania dwóch zdrowych zębów).

Mosty osadzone na implantach są wysoce rekomendowane również z uwagi na estetykę tego rozwiązania. Granica między dolną krawędzią nowych zębów a linią dziąsła staje się praktycznie niewidoczna.

Całkowite bezzębie

Odtworzenie wszystkich zębów przy pomocy implantów w jednej ze szczęk jest możliwe na dwa sposoby: w postaci protezy ruchomej (wyjmowanej samodzielnie przez pacjenta) lub protezy stałej (tylko lekarz może zdjąć takie uzupełnienie).

Protezy umocowane na implantach — rozwiązanie naśladujące naturę:

• Stwarzają pacjentowi niemal idealne poczucie odzyskania utraconych zębów pod względem funkcjonalnym i estetycznym.
• Siła żucia przenoszona jest na kość, co zapobiega jej zanikowi. W rezultacie pozwala to zachować naturalny kształt dziąseł i estetyczny wygląd twarzy oraz zapewnia znakomite dopasowanie protezy przez długi czas.
• Proteza osadzona jest mocno i pewnie, co pozwala uniknąć pokrywania podniebienia masą akrylową, a tym samym zwiększa komfort mówienia i polepsza percepcję smaku.
• Protezy na implantach są dużo bardziej stabilne od protez całkowitych lub częściowych.

• Zastąpienie wszystkich zębów uzupełnieniem stałym, przymocowanym bezpośrednio do kliku implantów.
• Zastąpienie wszystkich zębów protezą ruchomą, zamocowaną na belkach.
• Zastąpienie wszystkich zębów protezą ruchomą, zamocowaną na zatrzaskach kulkowych.

Zapytaj lekarza, która z dostępnych metod będzie najbardziej komfortowym rozwiązaniem w Twojej sytuacji.

Dlaczego implanty? — zalety leczenia implantologicznego

Zęby odbudowane na implantach:

• przywracają funkcje i komfort własnych zębów;
• eliminują dolegliwości związane z tradycyjnym leczeniem;
• nie wymagają spiłowania sąsiednich, zdrowych zębów;
• mocno i pewnie utrzymują protezę zębową, co pozwala uniknąć pokrywania podniebienia masą akrylową, a tym samym zwiększa komfort mówienia i polepsza percepcję smaku;
• są doskonale dopasowane do łuku zębowego;
• chronią przed zanikiem kości*, dzięki czemu możliwe jest zachowanie naturalnego kształtu dziąseł i estetycznego wyglądu twarzy.
*Zanik kości:
Implanty, podobnie jak korzenie naturalnych zębów, przenoszą równomiernie siłę żucia na szczękę czy żuchwę, dzięki czemu zachowany jest naturalny kształt kości. W przypadku braku jakiegokolwiek obciążenia, kość wykazuje skłonności do stopniowego zaniku.

Porównanie leczenia implantologicznego do konwencjonalnych metod protetycznych, uzupełniających braki zębowe:

1. uzupełnienie stałe — wady i zalety
2. uzupełnienie ruchome — wady i zalety

Uzupełnienia stałe — metoda konwencjonalna

Uzupełnienia stałe są rozwiązaniem stosowanym przy odtwarzaniu pojedynczych zębów i większych braków międzyzębowych. Do tego typu uzupełnień należą m.in. korony i mosty protetyczne, które są na stałe zamocowane w jamie ustnej przy wykorzystaniu zębów własnych. Po założeniu takiej odbudowy przez lekarza pacjent nie ma możliwości jej samodzielnego wyjęcia.

Wady i zalety uzupełnienia w postaci tradycyjnego mostu protetycznego:

Zalety

• Nie wymaga przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego.

Wady

• Konieczność spiłowania dwóch sąsiednich, zdrowych zębów.
• Za duże obciążenia, przenoszone przez zęby stanowiące podporę dla mostu, prowadzą z upływem czasu do ich rozchwiania lub przedwczesnej utraty.
• Brak ochrony przed zanikiem kości. Pod przęsłem mostu dochodzi do zaniku wyrostka kostnego, na skutek braku bezpośredniej stymulacji siłami żucia.
• Kłopotliwa higiena jamy ustnej (trudny dostęp do przestrzeni pod mostami).
• Niezadowalające rezultaty funkcjonalne.

Uzupełnienia ruchome — metoda konwencjonalna

Konwencjonalne uzupełnienia ruchome możemy podzielić na dwie grupy: protezy częściowe* i protezy całkowite**.

Wady i korzyści wynikające z konwencjonalnych metod leczenia ubytków zębowych przy pomocy protez ruchomych

Zalety

• Niższe koszty leczenia w porównaniu z leczeniem implantologicznym.
• Nie wymagają przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego.

Wady

• Dyskomfort wynikający z ruchomości protezy.
• Brak kontroli wielkości sił wyzwalanych podczas żucia. Ograniczona percepcja smaku.
• Dolegliwości bólowe wynikające z niewłaściwego dopasowania protezy.
• Zaburzenia mowy i gryzienia wynikające z ruchomości protezy.
• Brak ochrony przed zanikiem kości i cofaniem dziąseł, które prowadzą do zmiany rysów twarzy i jej nienaturalnego wyglądu.
• Niezadowalające rezultaty estetyczne.
• Znacznie obniżają jakość codziennego życia pacjenta i jego samoocenę.

*Protezy częściowe (konwencjonalne):
Większe ubytki międzyzębowe mogą być uzupełnione protezami częściowymi. Mocowanie protezy do sąsiednich zębów wykonywane jest za pomocą zatrzasków lub śrub retencyjnych. Opcja ta, choć należy do ekonomicznych, nie zapewnia jednak zadawalających efektów estetycznych i funkcjonalnych. Z czasem dochodzi do znacznego pogorszenia się stanu dziąseł i stopniowego zaniku kości. W wyniku stałego obciążenia zębów stanowiących podporę dla protezy może dojść do ich rozchwiania, a nawet utraty.

**Protezy całkowite (konwencjonalne):
Tradycyjną rekonstrukcję w przypadku bezzębia stanowi proteza całkowita w postaci zębów osadzonych w masie akrylowej, która imituje dziąsło. Niestety masa akrylowa pokrywa dziąsła i podniebienie, co w znacznym stopniu obniża percepcję smaku. Ruchomość protezy, brak prawidłowych kontaktów artykulacyjnych i obniżona percepcja, prowadzą do uszkodzeń błony śluzowej jamy ustnej, dolegliwości bólowych oraz do zaniku kości i cofania dziąseł.

Lekarz podczas wizyty konsultacyjnej ocenia nie tylko zęby i kości pacjenta, ale również jego ogólny stan zdrowia. Uzyskane informacje pozwalają podjąć decyzję
o kwalifikacji do zabiegu. Niewłaściwa diagnoza może spowodować utratę implantu.

Bezwzględnie nie przeprowadza się zabiegu wszczepienia implantów u pacjentów cierpiących na ciężkie choroby ogólnoustrojowe, takie jak: cukrzyca czy nowotwór. Zabieg wykluczają również: uzależnienie od leków, alkoholu i nikotyny, choroby psychiczne, zaburzenia układu odpornościowego, skłonność do niekontrolowanych krwotoków czy długotrwałe zaburzenia funkcjonalne.

Opinia lekarza jest kluczowa przy wykryciu tzw. przeciwwskazań względnych. Stomatolog indywidualnie ocenia każdego pacjenta — pod kątem potencjalnego ryzyka i niekorzystnego wpływu danej dysfunkcji na proces wszczepiania implantu. Wśród przeciwwskazań względnych wymienia się m.in. choroby układu krążenia, wcześniejsze naświetlania, parafunkcje bruksizmu (czyli zgrzytania zębami) nieleczone wady zgryzu czy niedostateczną ilość tkanki kostnej w miejscu planowanego wszczepienia implantu.

Przebieg leczenia implantologicznego

Najważniejsze zasady postępowania w trakcie leczenia implantologicznego

Wszczepianie implantów jest zabiegiem rutynowym, a komplikacje są bardzo rzadkie. Mimo to pacjent może doświadczyć dyskomfortu i efektów ubocznych. Ważne jest, aby prawidłowo zareagować.

Krwawienie. W przypadku pojawienia się krwawienia rekomendujemy włożenie w krwawiące miejsce zwiniętego płatka czystej gazy i przygryzienie go na około godzinę. Nie należy wymieniać gazy w tym czasie. Ważne by głowę trzymać wysoko i przyłożyć zimny okład do policzka. Jeżeli krwawienie utrzymuje się nadal, prosimy o kontakt z lekarzem Orident.

Opuchlizna. Można zredukować opuchliznę przykładając zimny okład do policzka w miejscu operowanym. Chłodzenie przerywane, np. 15 minut chłodzenia
i 15 minut przerwy, jest efektywniejsze niż stałe.

Lekarstwa. Jeżeli lekarz przepisał antybiotyki lub środki przeciwbólowe, ściśle przestrzegamy zaleconych dawek.

Głowa do góry. Pacjenci po zabiegu powinni starać się w ciągu dnia trzymać głowę uniesioną do góry. Siedzenie jest lepsze od leżenia. W nocy głowa również powinna znajdować się powyżej ciała. W czasie snu nie należy leżeć na stronie operowanej.

Prowadzenie samochodu. W pierwszych godzinach po zabiegu zdolność do prowadzenia samochodu może być obniżona. Jest to zależne od znieczulenia oraz środków przeciwbólowych. Dentysta wyjaśni, jak środki te wpłyną na zdolność koncentracji.

Jedzenie i picie. Napoje nie zawierające alkoholu i kofeiny można pić bezpośrednio po zabiegu. Zalecamy jedynie unikanie gorących oraz gazowanych napojów. Pierwszy posiłek można jeść po pełnym ustąpieniu znieczulenia.

Czynniki drażniące. Niektóre substancje mogą wywołać komplikacje. Dlatego zalecane jest unikanie alkoholu, nikotyny, kawy, czarnej herbaty i produktów mlecznych. Nie wolno palić.

Ćwiczenia fizyczne. Zaleca się unikać intensywnego wysiłku fizycznego przez dwa tygodnie od zabiegu.

Utrzymywanie higieny. Pacjent nie powinien szczotkować operowanego miejsca przez 10 dni (chyba, że lekarz zaleci inne postępowanie). Przez 8 godzin po zabiegu nie wolno płukać ust, ponieważ może to spowodować nadmierne krwawienie. Następnego dnia po zabiegu można zacząć płukać usta 3 razy dziennie (po śniadaniu, po obiedzie, po kolacji) zapisanym roztworem chlorheksydyny.

Należy ponownie skontaktować się z lekarzem w następujących przypadkach:

• jeśli przez kilka dni po zabiegu występuje stały lub narastający ból,
• kiedy krwawienie nie ustępuje lub ponownie się pojawia,
• jeśli nie pojawia się czucie w okolicy zabiegowej po 12 godzinach.

Bardzo ważne!

Przestrzegaj terminów wizyt kontrolnych.

Powodzenie zabiegu zależy w dużej mierze od dyscypliny pacjenta. Brak konsekwencji w przyjmowaniu przepisanych przez lekarza leków, dawkowanie inne niż zalecone, podobnie jak nieprzestrzeganie terminów wizyt kontrolnych, wpływa niekorzystnie na proces leczenia.